Dietetyk - Vital i Ty

Choroba Hashimoto, związana z niedoczynnością tarczycy, wywołuje wiele pytań dotyczących roli jodu w jej leczeniu. Artykuł przedstawia wpływ tego pierwiastka na produkcję hormonów tarczycy, a także rozważa zarówno korzyści, jak i ryzyka związane z jego suplementacją u pacjentów z Hashimoto. Dodatkowo, omawia konsekwencje nadmiernej ilości jodu w kontekście chorób autoimmunologicznych tarczycy. Poznaj zalecenia dotyczące stosowania jodu w tej chorobie oraz dowiedz się, czego należy unikać.

Jak jod wpływa na tarczycę i chorobę Hashimoto

Jod pełni istotną funkcję w pracy tarczycy, wpływając na wytwarzanie hormonów takich jak tyroksyna (T4) i trójjodotyronina (T3), które regulują przemianę materii i są kluczowe dla układu immunologicznego. W przypadku Hashimoto, autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, zachowanie odpowiedniego poziomu jodu jest niezwykle ważne.

Brak jodu może prowadzić do problemów z tarczycą, takich jak niedoczynność, oraz do powstawania wola, czyli powiększenia gruczołu.

Z kolei nadmiar tego pierwiastka może zaostrzać reakcje autoimmunologiczne, co skutkuje wzrostem poziomu przeciwciał przeciwtarczycowych, w tym przeciw tyreoglobulinie (aTG) i przeciw peroksydazie tarczycowej (aTPO).

Dlatego osoby dotknięte Hashimoto powinny unikać zbyt intensywnej suplementacji jodem. Ważne jest, aby nie nasilać stanu zapalnego i chronić tarczycę przed dalszymi uszkodzeniami. Utrzymanie odpowiedniej ilości jodu w diecie pacjentów z Hashimoto odgrywa kluczową rolę w łagodzeniu objawów i spowalnianiu rozwoju choroby.

Rola jodu w produkcji hormonów tarczycy

Jod odgrywa kluczową rolę w produkcji hormonów tarczycy, takich jak tyroksyna (T4) oraz trójjodotyronina (T3). Te substancje odpowiadają za regulację przemiany materii i są niezbędne dla ludzkiego organizmu. Tarczyca wykorzystuje jod do syntezy T4 i T3, co sprawia, że jest on nieodzowny dla jej prawidłowego funkcjonowania. Niedobór jodu uniemożliwia tarczycy wytwarzanie tych hormonów, co może prowadzić do niedoczynności tego gruczołu.

Na szczęście, pierwiastek ten jest dostępny w wielu produktach spożywczych, takich jak:

• ryby morskie,
• nabiał,
• sól jodowana.

Konsumpcja tych produktów wspiera utrzymanie odpowiedniego poziomu jodu w organizmie. Dla dorosłych zalecana dzienna dawka wynosi 150 µg.

Suplementacja jodu w kontekście choroby Hashimoto

Suplementacja jodu u osób z chorobą Hashimoto to złożone zagadnienie, wymagające szczególnej uwagi. Jod odgrywa kluczową rolę w produkcji hormonów tarczycy, ale jego nadmiar może być szkodliwy w przypadku tej choroby. Może pogorszyć jej przebieg, powodując większe uszkodzenia komórek tarczycy oraz nasilając reakcje autoimmunologiczne. Efekt Wolffa-Chaikoffa, blokujący syntezę hormonów z powodu nadmiaru jodu, może także zwiększać ilość przeciwciał przeciwtarczycowych, takich jak aTPO.

Zanim zdecydujemy się na suplementację, warto sprawdzić poziom jodu w organizmie i skonsultować się z lekarzem.

W niektórych przypadkach, na przykład w trakcie ciąży, suplementacja może być niezbędna dla prawidłowego rozwoju dziecka.

Nie można też zapominać o selenie, który chroni tarczycę przed szkodliwymi substancjami. Dlatego suplementacja jodu powinna być dobrze zrównoważona i monitorowana, najlepiej w połączeniu z selenem. Decyzje dotyczące suplementacji muszą być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu zdrowia oraz wyników badań.

Czy suplementacja jodu jest zalecana przy Hashimoto?

Stosowanie jodu jako suplementu przy chorobie Hashimoto nie jest wskazane. Nadmiar tego pierwiastka może zaostrzać objawy autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, co skutkuje wzrostem przeciwciał przeciwtarczycowych, takich jak aTPO, dodatkowo uszkadzających komórki tarczycy. Decyzję o suplementacji zawsze powinno się podejmować po konsultacji z lekarzem oraz wykonaniu odpowiednich badań. Niemniej jednak, w pewnych sytuacjach, na przykład podczas ciąży, konieczność suplementacji jodu może się pojawić. W takich przypadkach istotne jest również kontrolowanie poziomu selenu, aby zredukować ryzyko ewentualnych negatywnych skutków.